ಮನೆ-ಮನಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾದ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ

          ಅದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು, ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕಲರವವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸಂಜೆಯಾದರೆ, ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮರಳಿ ಗೂಡಿಗೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು. ಅವು ತಮ್ಮ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಹಾರಾಡುತ್ತ ಕುಣಿಯುತ್ತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಸಂತೋಷವೇ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು. ಪರಿಸರವನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ! ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವವೂ ಸೇರಿದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಖುಷಿ.

        ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಜಾಗ ಬೇಡ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಗುಬ್ಬಚಿಯೂ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳ ಆಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಇವರ ಪುಟ್ಟ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರು ಚಿನ್ನ, ಆಸ್ತಿ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಕಿತ್ತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ತಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಂತೂ ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮಹತ್ವವೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಂತ ಪೋಷಕರನ್ನೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಹಾಕುವ ಮಕ್ಕಳಿರುವಾಗ, ಈ ಬುದ್ಧಿ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬುದ್ಧಿ ಇದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. 

        ಅದೆಲ್ಲ ಇರಲಿ, ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಜಂಜಾಟವಿಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಗುಬ್ಬಚಿಯ ವಿಚಾರದ್ಲಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಘೋರ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಈ ಬ್ಲಾಗಿನ ಜೊತೆ ಹಾಕಿರುವ ಗೂಡನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಇಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಗೂಡುಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿವೆ. ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯು ದಿನೇದಿನೇ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳಿಂದ ಹೊರ ಹೋಗುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ತುಂಬಾ ಒದ್ದಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. 

        ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ಸುಮಾರು ೧೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಣ ಹಾಕಿರುವ ಹಪ್ಪಳವನ್ನು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಬಂದು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅವುಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ಹಪ್ಪಳವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಯೋಗವಿತ್ತು. ಈಗ ಹಪ್ಪಳವನ್ನು ಒಣ ಹಾಕಿದರೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕಿಯೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿವೆ. ಪಿಂಡ ತಿನ್ನಲು ಕೂಡ ಕಾಗೆಗಳಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು, ನನ್ನ ಕಳಕಳಿಯು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊರತು ಪಿಂಡದಮೇಲಲ್ಲ. 😅

        ಹೀಗೆ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯು ಮನೆಯನ್ನು [ಗೂಡು] ತೊರೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ಮನದಿಂದಲೂ ಮರೆಯಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯನ್ನೂಕೂಡ ಪಕ್ಷಿಧಾಮಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವಂತಾಗಿದೆ.